Халқымыз әзел-әзелден әдеп-икрамлылық, тәрбия мәселесине қатаң қатнас жасаған. Соның ушын да, итимал, Бухарий, Термизий сыяқлы уллы ойшыллар әйне бизиң елимизден жетисип шыққан. Инсаниятқа руўхый мийрасы менен ағартыўшылық нурын үлестирип киятырған бундай уллылар бизде көп.

Бирақ, мениңше, бүгинги күнде мәнаўиятымызға бираз зыян жетип атырғандай. Халқымыз: “Сәлем әдептиң бир көриниси”, дейди. Бүгин устаз оқыўшының сәлем бермеслигинен налыса, айырымлар сәлемине жуўап бермегенлерден ренжийди. Негизинде, күлимсиреп берилген бир ғана сәлем ҳәм соған жараса күлимсиреп алынған сәлем адамның руўхый дүньясына сезилерли дәрежеде унамлы тәсир етеди. Сондай-ақ, муқаддес китапларда да сәлем бериў қарыз екенлиги айтылады.

Түсликтен қайтып киятырып, бир танысымызға дус келдик. Көзим әззилиги себепли буны билмегеним тәбийғый. Мени жетелеп киятырған, бизден бир курс киши инимиз оған сәлем берди. Мен де солай иследим. Сонда курслас жолдасымның мысқыллы күлкиси еситилди. Ҳайран болып себебин сорасам, биз сәлем берген бала меннен бир жас киши екен. Соның ушын күлип атыр екен. Оның минезин жақсы билсем де, негедур бул маған жүдә аўыр тийди. Неге сәлем бериў күлкили жағдай!? Мәнаўиятымыз қашан бул дәрежеге келип үлгерди?

Шербек Исломов, ӨзА