Халқимиз азал-азалдан одоб-ахлоқ, тарбия масаласига жиддий ёндашган. Шунинг учун ҳам эҳтимол, Бухорий, Термизийдек улуғ алломалар айнан бизнинг юртимиздан етишиб чиққан. Инсониятга маънавий мероси билан маърифат зиёсини ҳамон улашиб келаётган бундай буюклар бизда талайгина.

Бироқ назаримда, бугунги кунда маънавиятимизга бироз путур етаётгандек.  Халқимиз: “Салом одобнинг бир кўриниши”, дейди. Бугун устоз ўқувчининг салом бермаслигидан нолиса, баъзилар саломига алик олмаганлардан ранжийди. Аслида, табассум билан берилган биргина салом ва шунга яраша табассум билан олинган алик киши руҳиятига сезиларли даражада ижобий таъсир қилади. Шунингдек, муқаддас китобларда ҳам салом бериш қарз эканлиги айтилади.

Тушликдан қайтаётиб, бир танишимизга дуч келибмиз. Кўзим ожизлиги сабабли буни билмаслигим табиий. Мени етаклаб келаётган, биздан бир курс паст укамиз унга салом берди. Мен ҳам шундай қилдим. Шунда курсдош ҳамроҳимнинг мазахомус кулгиси эшитилди. Ҳайрон бўлиб сабабини сўрасам, биз салом берган бола мендан бир ёш кичик экан. Шунинг учун кулаётган эмиш. Гарчанд, унинг феъл-атворини яхши билсам-да, негадир бу кўнглимга жуда оғир ботди. Наҳотки, салом бериш кулгили ҳолат бўлса!? Маънавиятимиз қачон бу даражага келиб улгурди?

Шербек Исломов, ЎзА