Инсан тири екен, оның мүтәжликлери де тиккелей артып бара береди. Ҳәр бир инсанның физикалық ҳәм руўхый жағдайынан келип шығып, өзиниң зәрүр қәлеўлерине ийе. Бирақ ҳәр қандай тилекти де зәрүрлик деп атаў мүмкин емес. Әсиресе, кимниңдур көзсиз қәлеўи себепли басқаларға зыян тийетуғын болса, бул ҳасла мүтәжлик емес, ал зыянкеслик болып табылады.

Улыўма мүтәжлик болса тиккелей улыўма инсаныйлық, жәмийетлик мүтәжлик. Итибар берсек, ҳәр қандай турақлы жәмийет саламат орталық тийкарында қәлиплеседи. Саламат орталық жаратыўдың тийкарғы талабы болса тиккелей жоқары мәнаўият болып табылады. Руўхыйлықтың раўажланыўы болса китапқа мүтәж.

Өз-өзинен белгили, инсаният ушын үзликсиз артып баратырған бирден-бир зәрүрлик бул китап. Бирақ ҳәр қандай китапты да инсаният ушын пайдалы деп болмайды. Солай екен, бул бағдарда әдебиятқа ҳәм әдебияттаныўшыларға тәбийғый түрде зәрүрлик туўылады.

Өзиниң кең ой-пикири, миллет сүйгишлиги менен миллетимиз қаҳарманына айланған жадид бабаларымыз мәмлекеттиң қүдирети ҳәм келешеги жолында әйне әдебиятқа сүйенген. Атап айтқанда:

“Инсанға ең керекли нәрсе бул әдебият, әдебият, әдебият!”, дейди Шолпан.

Көринип турғанындай, жадидлеримиздиң әрманы әйне бүгинги күн еди. Мәмлекетимиз басшысы тәрепинен китапқумар миллет сыпатында қәлиплесиў жолында алға қойылып атырған басламалардың мәнисин аңлаған адам пикиримизди қоллап-қуўатлайды. Жуўмақлап айтқанда, материаллық мүтәжликлеримиз изинен қуўып руўхыйлығымызда бослық пайда етпеўимиз керек. Сонда ғана ата-бабаларымызға мүнәсип әўлад, перспективалы келешек қурыўда әҳмийетли қатнасыўшы бола аламыз.

Шербек Исломов, ӨзА